“พี่จินทำยังไงกับเธอบ้างล่ะ ไหนลองบอกฉันซิ”ฉับพลันนั้นหรงจ่ายรู้สึกว่าโลกหมุนโคลงเคลง ร่างของเธอล้มลงไปบนเตียงก่อนจะถูกอีกฝ่ายคร่อมเอาไว้
เธอพยายามปัดป้องไม่ให้ไจ้ฟ่านเข้ามาบีบคอเธอ
แต่สิ่งที่ผิดคาดและน่าตกใจยิ่งกว่าคือสองมืออีกฝ่ายไม่ได้มุ่งไปที่ลำคอ
ทว่ากลับเคล้นเข้ากับหน้าอกเด็กสาวจนรู้สึกเจ็บ
“คุณฟ่าน..ฮือ..อย่าคะ..ฮึ่ก..แจเจ็บ..แจ..เจ็บ..”
“ร้องไห้อ้อนวอนฉันเหรอ? ปากเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?!”ตะคอกจนเด็กสาวต้องรีบกลืนก้อนสะอื้นลงไป
นิ้วยาวเรียวยาวสัมผัสเข้าความนุ่มนิ่มของหน้าอกเด็กสาว ก่อนจะขยับดึงกระดุมชุดของหรงจ่ายออกจากกัน
บราเซียลูกไม้สีชมพูถูกดึงขึ้น นิ้วมือบดขยี้ปลายถันไม่คิดผ่อนปรนจนเด็กสาวได้แต่ร้องไห้กระซิกเบือนหน้าหนีอย่างอับอาย
“แจ..แจกลัวแล้ว..ฮือ..แจจะไม่ยุ่งแล้วค่ะ..ฮึ่ก..อย่าทำ..อย่าทำแจเลย...”เสียงร้องสั่นและเบาอย่างเกรงกลัวดังมาจากอีกคน ทว่าไม่ได้ทำให้ผู้ที่กำลังรังเกียจรังชังเปลี่ยนใจ
ไจ้ฟ่านกระตุกตัวเฮือกเมื่อรับรู้ว่ากำลังถูกปลายลิ้นสัมผัสเข้าหน้าอก
เด็กสาวบิดเร่าอย่างหวั่นกลัว...
อีกคนเป็นผู้หญิง..และกำลังทำกับเธอที่เป็นผู้หญิง...และเธอคิดว่ามันไม่ถูกไม่ควร
“คุณฟ่าน!..อย่าค่ะ..มัน..อ๊ะ..อา...อย่า...อ่า...”เด็กสาวเม้มปากไม่ให้เสียงครางน่าอายนั้นหลุดมาจากริมฝีปาก มันไม่ได้ต่างอะไรกับสัมผัสของจินยองแม้แต่น้อย
และความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นกับเธอหรงจ่ายไม่อยากจะยอมรับนัก
ฝ่ามือเรียวที่พยายามผลักไสอีกคนออกเริ่มจิกขยุ้มผ้าซีฟองสีชมพู
ความรู้สึกหุนหันพลันแล่นตบตีกันจนพวงแก้มร้อน
ร่างของเธอได้แต่ขยับอึกอักกับเตียงอย่างไม่สามารถปกป้องตัวเองได้
“ก็ชอบไม่ใช่เหรอ? แบบนี้”ถ้อยคำทำร้ายจิตใจยังคงตามมาไม่หยุด หรงจ่ายได้แต่สายตาพยายามยกมือปิดหน้าอกตนไว้
แต่แล้วก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อรู้สึกถึงเล็บที่กรีดเข้ากับร่องใต้กระโปรง
เด็กสาวพยายามหนีบขาเข้าหากัน แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นแม้แต่น้อย
“คุณฟ่าน!!”
“ยังไงซะ ฉันกับพี่จินก็เป็นแฟนกัน...ของเล่นของพี่จินก็เหมือนของเล่นของฉันนั่นแหล่ะ!”ถ้อยคำแพ่งจะเอาชนะของไจ้ฟ่านยังกระทบความรู้สึกคนฟัง
หรงจ่ายพยายามห้ามแต่เหมือนจะสู้แรงอีกคนไม่ได้ ชั้นในสีชมพูถูกถอดออกคาอยู่ข้อเท้า
และสิ่งที่เธอรู้สึกว่าน่าอัปยศที่สุดก็เกิดขึ้น
กระโปรงพลีทสีดำถลกขึ้นกองกับสะโพก ต้นขาถูกล็อคจนขยับไม่ได้
พร้อมกับความรู้สึกร้อนชื้นที่แม้แตะลากลงเพียงเบาๆ กลับทำเด็กสาวสะดุ้งจนตัวโยน
“อะ!”
ทันทีที่ดอกไม้ของเธอถูกสำรวจด้วยการแหวกกลีบดอกจนเห็นเกสรเอ่อไปด้วยน้ำหวาน
น้ำตาหยดโตก็ไหลพรูทั้งกลัวทั้งสับสน พยายามทุบตีให้อีกฝ่ายออกไป ทว่าปลายลิ้นที่ขยับซับของเหลวก็ทำเอาหรงจ่ายกระตุกตัว
เหมือนเรี่ยวแรงถูกดูดกลืนไปจนหมด เสียงที่ดังขึ้นจากระหว่างขาของเธอนั้นมันทำให้เด็กสาวรู้สึกประหวั่น
ได้แต่นอนร้องไห้พลางอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง
“คุณ..คุณฟ่าน...อย่า...อย่าทำแจเลยค่ะ...คุณฟ่าน...อื้อ...อ๊า!”ปลายเสียงหลุดหวีดออกมาจนต้องตะครุบปากตนเองที่ไม่เชื่อฟังเมื่ออีกฝ่ายยังคงไม่ละไปจากพื้นที่ตรงนั้น
เกสรเต่งตึงถูกสำรวจไปมาอย่างดื้อรั้น แม้น้ำหวานจะซึมออกมา
ทว่าอีกฝ่ายก็เก็บกลืนลงคอไปหมด ร่างของเด็กสาวสั่นกระตุกพร้อมกับความรู้สึกที่เธอคิดว่าขาดก็เริ่มเติมเต็ม
หรงจ่ายกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะสะดุ้งกายอย่างจวนเจียนจะถึงที่หมาย ทว่าไจ้ฟ่านก็ผงกใบหน้าออก
มองร่างเด็กสาวที่อยู่ในท่วงท่าที่ดูไม่ดีสำหรับเจ้าตัวนัก
ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากเข้ากับปากของคู่กรณี
เด็กสาวดิ้นรนอยู่พักก็ยอมอยู่นิ่งๆอย่างเกรงกลัวเมื่อถูกบีบที่ต้นขาอย่างแรง
“เขาทำแบบนี้ใช่มั้ย?...ชอบใช่มั้ยล่ะ!”
“ฮึ่ก..ฮือ..ไม่ค่ะ! อย่า!”หรงจ่ายหวีดห้ามอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงนิ้วทั้งสองข้างที่เธอเพิ่งสังเกตว่ามันจิกพวงมาลัยรถไปก่อนหน้านี้กำลังดึงดันเข้าไปในตัวของเธอ
เด็กสาวได้แต่ร้องไห้โฮออกมาอย่างทั้งกลัวและทั้งเจ็บ เธอได้แต่ข่วนท่อนแขนของไจ้ฟ่านที่ดันไหล่เธอลงกับเตียง
หน้าขาสอดเข้ากลางระหว่างขางัดสะโพกอีกฝ่ายขึ้น น้ำตาหยดไหลเต็มดวงตากลมอย่างเจ็บปวดทันทีที่อีกคนกระแทกนิ้วมือเข้าไปอย่างไม่คิดจะผ่อนปรน
โดยที่แม้แต่จินยองก็ไม่เคยหักหาญหัวใจเธอได้ขนาดนี้มาก่อน
“อ๊า!...อ๊ะอ่ะ..อา..อย่า...อึ่ก..อ้า”ปากอิ่มเผยอครางปนสะอื้นออกมา และไจ้ฟ่านเองก็พยายามข่มอารมณ์ของตัวเองอยู่เช่นกัน
เธอขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะพร้อมกับร่างที่สั่นเกร็ง หมุนควานจนหรงจ่ายได้แต่กัดปาก
ความรู้สึกกระสันซ่านกำลังดำเนินอยู่เหนือเหตุผล
และเธอก็อายที่จะยอมรับมันทันทีที่หัวแม่มืออีกคนสัมผัสไปบนไตเต่งขณะที่อีกสองนิ้วกำลังขยับวนอยู่ในกาย
ก่อนจะขยับไหวอย่างถี่รัวจนเด็กสาวกรีดร้องออกมาอย่างไม่สามารถเก็บมันเอาไว้ได้
“อ๊า! อาา อื้ออ! อ้า..อ่า..อ๊าย!..อ๊าย!!”หรงจ่ายกระตุกกายไหวโยน
ความร้อนพ่นเลอะออกมาจนเต็มนิ้วมือของเทพี ทุกสิ่งหยุดชะงักไปชั่วครู่..ไจ้ฟ่านมองนิ้วมือของตนที่ค่อยๆดึงออกมาก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นเลือดจางปนอยู่กับของเหลวใส
“เธอ ... เธอยังไม่ได้มีอะไร..กับพี่จิน..?”
“ไม่มี...แจกลัว...คุณจินก็เลยรอ...แต่คุณ...”เจ้าตัวรีบหุบขาเข้าหากันก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมโปง “สมใจคุณแล้วใช่มั้ย?..ออกไป...”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น