“ครางให้ดังๆล่ะ ให้เหมือนกับที่รับแขกคนอื่นล่ะ!!”ร่างสูงตวาดใส่หน้า นิ้วแกร่งสอดพรวดเข้าไปในช่องทางอย่างไร้ความปราณี ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างของยองแจ น้ำตาไร้ซึมออกมา เสียงร้องแหบแห้งไปจนร้องไม่ออก ได้แต่จิกมือกับผ้าห่มเสียจนข้อนิ้วซีด
“ร้องสิ! ร้องออกมาสิ! ชอบไม่ใช่รึไง!!!”นิ้วแกร่งขยับเข้าออกในช่องทางอย่างแรง กระแทกจนกล้ามเนื้อฉีกขาด เลือดไหลซิบออกมาเลอะผ้าปู
“อ๊ะ……”ยองแจร้องออกมาได้เท่านั้น ความเสียวซ่านแทบจับต้องไม่ได้ แต่ความเจ็บปวดอัดแน่นไปทั่วทุกอณูของร่างกายเสียจนร่างแทบแหลกละเอียด
“เลว! นายมันเลว!!!”น้ำตาพรั่งพรูออกมาเป็นสาย หัวใจแหลกละเอียดลงตรงนั้น แจบอมขยับนิ้วเข้าออกซ้ำๆ พร้อมกับก้มลงขบกัดไปตามผิวเนื้อสีขาวจนห้อเลือด เรียวลิ้นดูดดึงยอดอกอย่างแรงจนเจ็บ การกระทำหยาบโลนยิ่งกว่าสัตว์ป่า ทำเหมือนคนใต้ร่างไม่ใช่คน
“อื้อ…...”ยองแจร้องครวญครางออกมาด้วยความเจ็บ ขาเรียวสั่นระริกเสียจนแทบจะตกลงบนเตียง สะโพกมนถูกกระชากให้ขยับเข้ามาใกล้ มือหนาฟอนเฟ้นเนื้อเนียนจนขึ้นรอยแดง ก่อนที่ความเป็นชายจะสอดใส่เข้ามารวดเดียวจนหมด
“อ๊ะ…..”น้ำตาไหลพรากออกมาจากดวงตากลม ความเจ็บสะท้านไปทั่วทั้งร่าง ร่างกายสั่นระริกด้วยความทรมานเหมือนมีใครมาฉีกร่างทั้งร่างให้แยกออก ดวงตากลมโตเหม่อใบหน้าของปีศาจร้ายที่กำลังลงโทษเขาอยู่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย นี่คือเจ้าชีวิตของเขา คือทุกอย่างของเขา ต่อให้ร้องขอเอาชีวิตของเขา เขาก็ให้ได้ ดังนั้นแค่ร่างกายนี้ทำไมเขาจะให้ไม่ได้
“เอาไป…ให้หมด….อยากได้อะไร…ก็เอาไป…ให้หมด”ร่างบางพูดเสียงเบาจนฟังดูเหมือนกระซิบ เลือดที่ไหลซิบๆตรงมุมปากไหลย้อนกลับเข้ามาในปากจนขมปร่าไปหมด แต่รสชาติของมันก็คงไม่ขมเท่ากับรสชาติของความรักที่แจบอมมอบให้เขา ทั้งขม ทั้งอันตราย เป็นดั่งยาพิษที่กินแล้วตาย แต่ถึงจะอย่างนั้น เขาก็พร้อมจะตายหากยาพิษนั้น
“งั้นฉันก็จะเอาไปให้หมด!!!”ปากหนาบดขยี้ลงมาที่ปากอิ่ม ฟันคมขบกัดซ้ำรอยแผลเก่าเสียจนยองแจร้องเสียงหลง ช่องทางด้านหลังถูกรุกรานอย่างหนักจนทุกครั้งที่ร่างสูงขยับเลือดก็ไหลย้อนออกมาเป็นทาง ความเสียวซ่านจางหาย แทบไม่เคยได้รู้สึก ในขณะที่ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างต่างเลือดที่ไหลเวียนหล่อเลี้ยงชีวิตของยองแจ
“อื้ออออ อึก….”ร่างบางครางเสียงหลงเมื่อร่างสูงกระแทกย้ำๆเข้ามาในช่องทาง นิ้วเท้าจิกเตียงจนซีด น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บจากทั้งกายและใจ ปากอิ่มเม้มแน่นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
“ครางสิ! ครางออกมาสิ! งานถนัดไม่ใช่รึไง !!!!”แจบอมตวาดใส่หน้า มือหนารูดรึงส่วนอ่อนไหวด้วยสัมผัสหยาบโลน
“อ้ะ อ้า อื้ออออ…”ยองแจทำอย่างที่อีกฝ่ายบอก ร่างสูงอยากได้อะไร เขาก็จะให้ ให้ทุกอย่าง ลมหายใจนี้เขาก็ให้ได้ ถ้าต้องการ
“แขกไม่สอนรึไงว่าให้ครางชื่อแขกนะ ห๊า!!”ร่างบางหลับตา หอบหายใจโรยริน ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้เขาแทบร้องครางไม่ออก แต่ถึงกระนั้นก็ยังจะฝืนตามใจอีกฝ่าย
“จะ....แจบอม”
“หึ!”ร่างสูงหัวเราะอย่างดูถูก ก่อนจะขยับเข้าออกถี่ๆที่ช่องทาง พร้อมกับเร่งรูดมือที่ส่วนอ่อนไหวของยองแจ จนเริ่มมีน้ำปริ่มอยู่ที่ส่วนปลาย
มือหนารีบเร่งเร้าให้อีกฝ่ายทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ช่องทางด้านหลังถูกขยับเข้าออกอย่างหนักหน่วง แรงบีบรัดภายในแรงเสียจนเขาแทบคลั่ง ยิ่งถะล้ำลึกความเป็นชายของตนเข้าไปมากขึ้น มือหนาขยับรูดขึ้นรูดลงเร็วๆจนเรียกเสียงครางจากอีกฝ่ายได้
“อ้า….อ้ะ….แจบอม”รอยยิ้มเหยียดถูกวาดที่กลีบปากหนา ก่อนที่ร่างสูงจะเร่งความเร็ว เสียจนยองแจปลดปล่อยออกมาเต็มมือของเขา
“โสโครก!!!”แจบอมตวาดใส่หน้าอย่างรังเกียจ ก่อนจะให้ยองแจเลียของที่เขาว่า ‘โสโครก’เข้าไปจนร่างโปร่งแทบสำลัก
ร่างสูงกระแทกความเป็นชายเข้าออกในช่องทางของยองแจรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนเสียงเนื้อกระทบเนื้อและความเฉอะแฉะในช่องทางดังไปทั่วห้อง ร่างบางเม้มปากแน่นเมื่อร่างกายกำลังร้าวราน ดวงตากลมที่สดใสอยู่ตลอดเวลากำลังหม่นหมองและเริ่มพร่ามัว การหายใจหอบหนักเสียจนเหมือนคนใกล้ชักเพราะทนการกระทำรุนแรงไม่ไหว
“แฮ่ก…แฮ่ก….”แจบอมไม่ได้สนใจสุ่มเสียงที่เปลี่ยนไป แต่กลับยังคงสอดใส่เข้ามาอย่างหนักหน่วง ก่อนจะขยับเข้าออกถี่ๆสองสามครั้ง แล้วลุกขึ้นมาปลดปล่อยใส่ปากของเขา
น่าแปลกที่ต่อให้มันจะโสโครกสกปรกอย่างที่แจบอมพูดแค่ไหน แต่เขากลับกล้ากลืนกินมันลงไปทุกหยาดหยดอย่างไม่รังเกียจ ไม่เหมือนกับร่างสูงที่แค่สัมผัสของเขาก็ยังขยะแขยง
“มันยังไม่จบหรอกนะ ยองแจ!!!”แจบอมแผดเสียงใส่ ก่อนจะกระชากให้คนที่เกือบจะสลบลงไปแล้วกลับขึ้นมามีสติ แล้วรองรับความโกรธจากเขา
“ทำต่ออีกสักสองสามรอบคงไม่ตายหรอกมั้ง! รับแขกคนอื่นอาจจะเยอะกว่านี้ด้วยซ้ำไป!!!”ดวงตากลมปรือปรอยมองอีกฝ่ายอย่างเจ็บช้ำ จะต่อว่าเขาไปถึงไหน จะทำเหมือนเขาเป็นพวกอย่างว่าไปถึงไหน ต้องทำร้ายอีกกี่ครั้งถึงจะพอใจ
บทเพลงรักที่โหดร้ายทารุณและผิดเพี้ยนไปจากทำนองคลองธรรมถูกบรรเลงขึ้นอีกครั้งด้วยระดับเสียงที่โหดร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ จนหยาดน้ำตาแห่งความโศกเศร้าพรั่งพรูลงมาเป็นสาย หลั่งรินลงจนแทบเป็นสายโลหิต แต่ปีศาจร้ายที่แสนจะชั่วช้าก็ยังคงไม่สาแก่ใจ ยังทารุณอีกฝ่ายไปเรื่อยๆจนถึงตอนเช้า
.............................................................................................
ยังไม่จบนะคะ กลับไปอ่านต่อที่เด็กดีด้วยค่ะ
