ผมจะทนไม่ไหวแล้ว..
“อา..” ผมกัดปากล่างของตนเองแน่น ขมวดคิ้วและจิกมือข้างหนึ่งลงกับพนักวางแขน
อิมแจบอมยังคงนิ่ง ดูเหมือนเขาพยายามทำเป็นไม่ได้ยินหรือสังเกตเห็นท่าทีของผม กระทั่งเสียงจากเครื่องสักเงียบลงในอีกหลายนาทีถัดมา ผมค่อยๆผ่อนคลายร่างกายที่แข็งเกร็งของตนเองลงอย่างช้าๆในขณะที่มือร้อนไล้รอบรอยสักใหม่ของผมเบาๆ
“หายเจ็บแล้วค่อยลุก พักซะ” แจบอมพูดสั้นๆก่อนจะลุกขึ้นเดินไปติดรูปผลงานของเขาลงบนกำแพงต่อ
“พี่..ถ..ถอดกางเกงให้ทีได้ไหมครับ” ผมร้องขอ เสียงถอนหายใจเบาๆดังขึ้นจากอีกฝ่ายทว่าเขาก็ยอมเดินกลับมาหาและถอดกางเกงยีนส์ของผมออกไปวางพาดไว้กับเก้าอี้ข้างๆ
ผมคิดว่ามันคงพอช่วยให้อะไรๆดีขึ้นแต่ทว่าผมกลับยิ่งอึดอัดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก..
“พี่..ถอด..ถอดชั้นในออกด้วย” ผมพึมพำ รู้สึกทรมานไปหมด แต่เพราะตอนนี้ถ้าหากผมรีบลุกออกไปเข้าห้องน้ำเพื่อจะจัดการตัวเองผมคงต้องล้มทั้งยืนแน่ๆ เหตุผลข้อแรกเพราะขาของผมอ่อนแรงเกินกว่าจะทำแบบนั้นและข้อสองแจบอมจะต้องรู้ว่าผมแอบเข้าไปทำ ‘อะไร’ ในห้องน้ำของเขา
มือใหญ่ค่อยๆร่นชั้นในสีเข้มออกจากท่อนขาเรียวเป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงดึงมาห่มผืนเล็กๆขึ้นมาคลุมท่อนล่างให้กับผม ใบหน้าเรียวยาวเบือนหนีเล็กน้อย ผมลอบเห็นว่าฟันคมขาวของแจบอมกำลังขบเบาๆลงบนกลีบปากล่างของตนเองก่อนที่ร่างสูงจะเดินกลับไปง่วนอยู่กับการติดภาพลงบนผนังต่อ
เขาหันหลังให้กับผม..
ผมตระหนักว่าไม่อาจต้านทานความต้องการที่รุนแรงขึ้นทุกขณะได้อีก ดังนั้นมือขาวจึงค่อยๆขยับหายเข้าไปในผ้าห่ม ขวนขวายหาความร้อนรุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ภายในนั้น ผมบังคับตัวเองไม่ให้เผลอส่งเสียงครางขณะเร่งจังหวะทว่าเสียงผิวเนื้อเสียดสีกันกลับยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ผมก็แค่กลัว..กลัวว่าแจบอมจะรู้และหันกลับมา
“อื้อ..อื้อ อ..อื้อ อ๊า..” เสียงร้องของผมเป็นตัวช่วยกลบเสียงน่าอายนั่นในวินาทีสุดท้าย ตัวของผมสั่นระริกขณะปลดปล่อยน้ำขุ่นคาวออกมาเปรอะเต็มมือ ผมไม่รู้ว่าผ้าห่มผืนเล็กๆหล่นลงไปกองบนพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมละล่ำละลัก ก้าวขาลงจากเก้าอี้ หยิบชั้นในกับกางเกงขึ้นสวมอย่างเร่งร้อนก่อนจะรีบวิ่งออกไป
“ผม..ผมขอเข้าห้องน้ำ”
น่าอาย..น่าอายที่สุด..
ผมเปิดน้ำจากอ่างล้างมือชำระคราบเหนียวเหนอะก่อนจะวักขึ้นมาล้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง มองเงาสะท้อนในกระจกเหนืออ่างอย่างเจ็บใจที่เผลอทำอะไรโง่ๆลงไปอีกแล้ว ผมนึกโกรธตัวเองจริงๆที่ทำแบบนั้น ผมคงดูเหมือนคนโรคจิตในสายตาของอีกคนไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ บ้าบอสิ้นดี ผมคิดขณะกัดกลีบปากของตนเองแน่นจนซีดขาวก่อนจะถอนหายใจเสียงดังและผละออกมา
หากแต่สิ่งที่ผมไม่ทันได้คาดคิดเกิดขึ้นในตอนที่กำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ อิมแจบอมยืนอยู่ตรงนั้น หน้าประตู.. ใบหน้าของเขาบึ้งตึงและเสียงลมหายใจก็ดูรุนแรงกว่าทุกที ผมเบิกตาขึ้นเล็กน้อยและเดาว่าเขาคงจะโกรธ แน่ล่ะ เขาคงไม่ชอบที่ผมทำอะไรบ้าๆต่อหน้าเขานักหรอกหรือบางทีเขาคงไม่พอใจที่ผมทำเก้าอี้ของเขาเลอะ แต่ถึงยังไงผมก็กำลังจะกลับไปทำความสะอาดให้เขาอยู่แล้ว
“ผม..ผมเสียใจ ผม..อื้อ..” ริมฝีปากร้อนบดขยี้ลงบนกลีบปากสีสดของผมในทันที ร่างสูงผลักผมกลับเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะปิดประตูและลงกลอนอย่างรวดเร็วในขณะที่ผมพยายามดิ้นหนี ฝ่ามือหยาบกร้านบีบเคล้นไปทั่วอย่างจาบจ้วง แจบอมดันตัวผมและกดให้แอ่นโค้งราบไปกับอ่างล้างหน้า รั้งสะโพกกลมเข้ามาชิดก่อนจะปลดเปลื้องกางเกงยีนส์ออกไปกองที่ข้อเท้า
“พี่..ไม่ อย่า!” ผมร้องเสียงดังด้วยความตกใจ ไม่นึกว่าจะเกิดเรื่องบ้าระห่ำแบบนี้ขึ้นกับตัวเอง มันไม่ใช่อย่างที่ผมเคยจินตนาการเอาไว้เลยสักนิด
ไม่เลย..ไม่เลยจริงๆ..
ท่อนเนื้อร้อนกระแทกกระทั้นเข้ามาในช่องทางอุ่นอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนตัวของผมสั่นคลอน ผมพยายามดันหน้าขาของเขาออกไปแต่ก็ไม่เป็นผลเลยสักนิดเมื่อร่างกายของเรายังคงเชื่อมติดกันอยู่แบบนี้
“พี่..อื้อ..” ร้องครางพลางส่ายหน้าไปมา บิดเร้าอย่างอ่อนแรงอยู่ในอ้อมแขนกว้าง ทุกขณะที่ร่างสูงบดเบียดอย่างลึกล้ำผมก็ยิ่งรู้สึกอ่อนระทวยไปหมด
“พี่..ข..ข่มขืนผมหรือไง อ๊ะ..”
“พูดบ้าๆ นายเองก็ชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ” แจบอมก้มลงกระซิบข้างใบหู ท่อนแขนยาวโอบรัดเอวของผมแน่น แผ่นอกร้อนเร้าเสียดสีกับแผ่นหลังของผมทำเอาหัวใจเต้นโครมครามผิดจังหวะหรือถ้าจะพูดให้ถูกคือสิ่งที่ผมรู้ตอนนี้ก็แค่จังหวะขยับกายเข้าออกของเขาเท่านั้น..เท่านั้นจริงๆ
เสียงหอบครางของร่างสูงดังอยู่ข้างหู มือร้อนที่เล่นอยู่กับส่วนอ่อนไหวของผมบีบรัดหนักหน่วง มันเป็นเหมือนที่จินตนาการเอาไว้แม้จะต่างกันบ้างนิดหน่อยในรายละเอียด อืม..ผมไม่โกหกว่าผมเคยจินตนาการถึงเซ็กส์ที่หอมหวาน อ่อนละมุนกับเขาทว่าที่สัมผัสได้ตอนนี้มันควรจะเรียกว่าอะไรกัน
เร่าร้อนเหรอ..รุนแรง เต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นหรือยังไง..ผมอธิบายไม่ได้แต่ผมก็ชอบมันและอันที่จริงผมแทบจะคลั่งมันเลยล่ะ ให้ตาย..ถึงเราจะเอาแต่ทำเรื่องอย่างว่าจนแทบไม่มีเวลากินหรือดื่มแต่มันก็ทำให้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนเป็นครั้งแรกได้เสมอ..
ผมคงไม่ได้บอกคุณก่อนหน้านี้ว่านี่ไม่ใช่ ‘ครั้งแรก’ ของเรา อา..ลืมไปได้ยังไงกัน เพราะแจบอมแน่ๆ ต้องโทษที่เขาทำให้ผมคลั่งขนาดนี้..
“อา..” ผมกัดปากล่างของตนเองแน่น ขมวดคิ้วและจิกมือข้างหนึ่งลงกับพนักวางแขน
อิมแจบอมยังคงนิ่ง ดูเหมือนเขาพยายามทำเป็นไม่ได้ยินหรือสังเกตเห็นท่าทีของผม กระทั่งเสียงจากเครื่องสักเงียบลงในอีกหลายนาทีถัดมา ผมค่อยๆผ่อนคลายร่างกายที่แข็งเกร็งของตนเองลงอย่างช้าๆในขณะที่มือร้อนไล้รอบรอยสักใหม่ของผมเบาๆ
“หายเจ็บแล้วค่อยลุก พักซะ” แจบอมพูดสั้นๆก่อนจะลุกขึ้นเดินไปติดรูปผลงานของเขาลงบนกำแพงต่อ
“พี่..ถ..ถอดกางเกงให้ทีได้ไหมครับ” ผมร้องขอ เสียงถอนหายใจเบาๆดังขึ้นจากอีกฝ่ายทว่าเขาก็ยอมเดินกลับมาหาและถอดกางเกงยีนส์ของผมออกไปวางพาดไว้กับเก้าอี้ข้างๆ
ผมคิดว่ามันคงพอช่วยให้อะไรๆดีขึ้นแต่ทว่าผมกลับยิ่งอึดอัดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก..
“พี่..ถอด..ถอดชั้นในออกด้วย” ผมพึมพำ รู้สึกทรมานไปหมด แต่เพราะตอนนี้ถ้าหากผมรีบลุกออกไปเข้าห้องน้ำเพื่อจะจัดการตัวเองผมคงต้องล้มทั้งยืนแน่ๆ เหตุผลข้อแรกเพราะขาของผมอ่อนแรงเกินกว่าจะทำแบบนั้นและข้อสองแจบอมจะต้องรู้ว่าผมแอบเข้าไปทำ ‘อะไร’ ในห้องน้ำของเขา
มือใหญ่ค่อยๆร่นชั้นในสีเข้มออกจากท่อนขาเรียวเป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงดึงมาห่มผืนเล็กๆขึ้นมาคลุมท่อนล่างให้กับผม ใบหน้าเรียวยาวเบือนหนีเล็กน้อย ผมลอบเห็นว่าฟันคมขาวของแจบอมกำลังขบเบาๆลงบนกลีบปากล่างของตนเองก่อนที่ร่างสูงจะเดินกลับไปง่วนอยู่กับการติดภาพลงบนผนังต่อ
เขาหันหลังให้กับผม..
ผมตระหนักว่าไม่อาจต้านทานความต้องการที่รุนแรงขึ้นทุกขณะได้อีก ดังนั้นมือขาวจึงค่อยๆขยับหายเข้าไปในผ้าห่ม ขวนขวายหาความร้อนรุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ภายในนั้น ผมบังคับตัวเองไม่ให้เผลอส่งเสียงครางขณะเร่งจังหวะทว่าเสียงผิวเนื้อเสียดสีกันกลับยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ผมก็แค่กลัว..กลัวว่าแจบอมจะรู้และหันกลับมา
“อื้อ..อื้อ อ..อื้อ อ๊า..” เสียงร้องของผมเป็นตัวช่วยกลบเสียงน่าอายนั่นในวินาทีสุดท้าย ตัวของผมสั่นระริกขณะปลดปล่อยน้ำขุ่นคาวออกมาเปรอะเต็มมือ ผมไม่รู้ว่าผ้าห่มผืนเล็กๆหล่นลงไปกองบนพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมละล่ำละลัก ก้าวขาลงจากเก้าอี้ หยิบชั้นในกับกางเกงขึ้นสวมอย่างเร่งร้อนก่อนจะรีบวิ่งออกไป
“ผม..ผมขอเข้าห้องน้ำ”
น่าอาย..น่าอายที่สุด..
ผมเปิดน้ำจากอ่างล้างมือชำระคราบเหนียวเหนอะก่อนจะวักขึ้นมาล้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง มองเงาสะท้อนในกระจกเหนืออ่างอย่างเจ็บใจที่เผลอทำอะไรโง่ๆลงไปอีกแล้ว ผมนึกโกรธตัวเองจริงๆที่ทำแบบนั้น ผมคงดูเหมือนคนโรคจิตในสายตาของอีกคนไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ บ้าบอสิ้นดี ผมคิดขณะกัดกลีบปากของตนเองแน่นจนซีดขาวก่อนจะถอนหายใจเสียงดังและผละออกมา
หากแต่สิ่งที่ผมไม่ทันได้คาดคิดเกิดขึ้นในตอนที่กำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ อิมแจบอมยืนอยู่ตรงนั้น หน้าประตู.. ใบหน้าของเขาบึ้งตึงและเสียงลมหายใจก็ดูรุนแรงกว่าทุกที ผมเบิกตาขึ้นเล็กน้อยและเดาว่าเขาคงจะโกรธ แน่ล่ะ เขาคงไม่ชอบที่ผมทำอะไรบ้าๆต่อหน้าเขานักหรอกหรือบางทีเขาคงไม่พอใจที่ผมทำเก้าอี้ของเขาเลอะ แต่ถึงยังไงผมก็กำลังจะกลับไปทำความสะอาดให้เขาอยู่แล้ว
“ผม..ผมเสียใจ ผม..อื้อ..” ริมฝีปากร้อนบดขยี้ลงบนกลีบปากสีสดของผมในทันที ร่างสูงผลักผมกลับเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะปิดประตูและลงกลอนอย่างรวดเร็วในขณะที่ผมพยายามดิ้นหนี ฝ่ามือหยาบกร้านบีบเคล้นไปทั่วอย่างจาบจ้วง แจบอมดันตัวผมและกดให้แอ่นโค้งราบไปกับอ่างล้างหน้า รั้งสะโพกกลมเข้ามาชิดก่อนจะปลดเปลื้องกางเกงยีนส์ออกไปกองที่ข้อเท้า
“พี่..ไม่ อย่า!” ผมร้องเสียงดังด้วยความตกใจ ไม่นึกว่าจะเกิดเรื่องบ้าระห่ำแบบนี้ขึ้นกับตัวเอง มันไม่ใช่อย่างที่ผมเคยจินตนาการเอาไว้เลยสักนิด
ไม่เลย..ไม่เลยจริงๆ..
ท่อนเนื้อร้อนกระแทกกระทั้นเข้ามาในช่องทางอุ่นอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนตัวของผมสั่นคลอน ผมพยายามดันหน้าขาของเขาออกไปแต่ก็ไม่เป็นผลเลยสักนิดเมื่อร่างกายของเรายังคงเชื่อมติดกันอยู่แบบนี้
“พี่..อื้อ..” ร้องครางพลางส่ายหน้าไปมา บิดเร้าอย่างอ่อนแรงอยู่ในอ้อมแขนกว้าง ทุกขณะที่ร่างสูงบดเบียดอย่างลึกล้ำผมก็ยิ่งรู้สึกอ่อนระทวยไปหมด
“พี่..ข..ข่มขืนผมหรือไง อ๊ะ..”
“พูดบ้าๆ นายเองก็ชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ” แจบอมก้มลงกระซิบข้างใบหู ท่อนแขนยาวโอบรัดเอวของผมแน่น แผ่นอกร้อนเร้าเสียดสีกับแผ่นหลังของผมทำเอาหัวใจเต้นโครมครามผิดจังหวะหรือถ้าจะพูดให้ถูกคือสิ่งที่ผมรู้ตอนนี้ก็แค่จังหวะขยับกายเข้าออกของเขาเท่านั้น..เท่านั้นจริงๆ
เสียงหอบครางของร่างสูงดังอยู่ข้างหู มือร้อนที่เล่นอยู่กับส่วนอ่อนไหวของผมบีบรัดหนักหน่วง มันเป็นเหมือนที่จินตนาการเอาไว้แม้จะต่างกันบ้างนิดหน่อยในรายละเอียด อืม..ผมไม่โกหกว่าผมเคยจินตนาการถึงเซ็กส์ที่หอมหวาน อ่อนละมุนกับเขาทว่าที่สัมผัสได้ตอนนี้มันควรจะเรียกว่าอะไรกัน
เร่าร้อนเหรอ..รุนแรง เต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นหรือยังไง..ผมอธิบายไม่ได้แต่ผมก็ชอบมันและอันที่จริงผมแทบจะคลั่งมันเลยล่ะ ให้ตาย..ถึงเราจะเอาแต่ทำเรื่องอย่างว่าจนแทบไม่มีเวลากินหรือดื่มแต่มันก็ทำให้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนเป็นครั้งแรกได้เสมอ..
ผมคงไม่ได้บอกคุณก่อนหน้านี้ว่านี่ไม่ใช่ ‘ครั้งแรก’ ของเรา อา..ลืมไปได้ยังไงกัน เพราะแจบอมแน่ๆ ต้องโทษที่เขาทำให้ผมคลั่งขนาดนี้..
