หลังสิ้นจากประโยคนั้น แจบอมโน้มใบหน้าของเขาลงไปใกล้ๆยองแจและก้มลงจูบสัมผัสที่ริมฝีปากบางของยองแจช้าๆ
เขาใช้ปากของเขาขบเม้มเบาๆไปที่ริมฝีปากเอิบอิ่มยั่วยวนของยองแจตรงหน้า ยองแจตกใจและยกมือขึ้นมาทุบไปที่แขนของแจบอม 2-3 ครั้งเพื่อให้เขาหยุด แจบอมค่อยๆใช้มือแกร่งของเขาจับข้อมือของยองแจไว้หลวมๆ
เขาไม่เคยคิดจะฝืนใจใครรวมถึงฝืนใจยองแจด้วย แจบอมฉลาดพอที่จะดูท่าทีออกว่าคนที่นอนอยู่ตรงหน้าเขาตรงนี้
เต็มใจหรือถูกฝืนใจกันแน่ เรียวลิ้นที่อ่อนนุ่มของแจบอมยังคงพยายามสอดเข้าไปในโพรงปากที่หอมหวานของยองแจ
ซึ่งตอนนี้ยองแจดูไร้เรี่ยวแรงที่จะทุบตีและดิ้นรนต่อเขาแล้ว แจบอมดูดดุนลิ้นของยองแจเข้ามาไว้ในปากของเขาบ้างแม้ยองแจจะจูบไม่เก่งเหมือนแจบอมแต่เรียวลิ้นเล็กของยองแจก็ไม่ได้ต่อต้านการบุกรุกล่วงล้ำเข้ามาเช่นกัน
ไม่นานหลังจากการจูบประกบริมฝีปากบางของยองแจนั้น แจบอมก็ผละจากเรียวปากบางของยองแจมาซุกไซร้บริเวณต้นคอขาวเนียนที่หอมละมุน กลิ่นครีมอาบน้ำอ่อนๆจากตัวของยองแจยิ่งกระตุ้นความรู้สึกและความต้องการของแจบอมให้มันพลุ่งพล่านมากกว่าเดิม เขาใช้ลิ้นของเขาลากไล้เลียไปตามต้นคอสลับกับการใช้ปากและฟันขบเม้มเบาๆจนเกิดรอยแดงขึ้นเล็กน้อย การกระทำทุกอย่างเกิดจากอารมณ์ความรู้สึกภายในของแจบอม
ยองแจยังคงหลับตาตลอดเวลาที่แจบอมมอบสัมผัสนั้นให้ หัวใจของเขาเต้นแรงจนทำให้แจบอมรู้สึกได้เวลาที่ร่างกายของเขาใกล้กัน แจบอมเปลี่ยนตำแหน่งจากลำคอนวลเนียนของยองแจไปที่ติ่งหูของคนใต้ร่างอย่างชำนาญ
ในเรื่องการแสดงของแจบอมเขาถือว่าเป็นคนเก่งมากระดับนึงในวงการมายา และแม้กระทั่งเรื่องบนเตียงของเขาที่ใครๆก็ใฝ่ฝันหาและพร้อมที่จะยอมพลีกายให้
แจบอมเก่งทั้งในการแสดงทางหน้าจอและการแสดงลีลารัก บทเพลงรักที่แจบอมตั้งใจจะบรรเลงย่อมจะไม่เป็นสองรองใครและสุดแสนจะประทับใจยิ่งกว่าการแสดงในหน้าจอทีวีของเขาหลายเท่านัก
หลังจากแจบอมใช้ลิ้นเรียวยาวและริมฝีปากของเขาขบเม้มไปที่ติ่งหูของยองแจ เขาก็กระซิบที่ข้างหูของยองแจเบาๆ
"ไม่ต้องกลัวนะยองแจคืนนี้ฉันจะทะนุถนอมนายที่สุด ฉันจะทำให้นายลืมความกลัวทั้งหมดเอง"
ยองแจไม่ตอบอะไร เขาคงไม่มีหวังที่จะดิ้นรนหนีจากสัมผัสนี้ได้แล้ว เมื่อยองแจเองก็เริ่มเผลอไผลหลงระเริงไปกับสัมผัสที่อ่อนละมุนของแจบอม สัมผัสที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนและมันก็เป็นครั้งแรกของเขาอย่างที่แจบอมเคยเอ่ยถามเขาไว้
แจบอมใช้มือหนาแกร่งของเขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ของยองแจออกจากตัวช้าๆ ผิวกายของยองแจขาวเนียนและสะท้อนแสงไฟสีส้มอ่อนในห้องนอน แม้ในห้องจะไม่สว่างนักแต่ความขาวเนียนของยองแจก็โผล่พ้นความมืดออกมาท้าทายสายตาและอารมณ์ของแจบอมในตอนนี้
แจบอมบรรจงใช้ลิ้นและริมฝีปากของเขาลากไล้จากต้นคอขาวนวลเนียนลงมาจนถึงเนินอก เสียงหัวใจเต้นแรงถี่ๆของยองแจที่หน้าอกข้างซ้าย แจบอมรับรู้และสัมผัสมันได้ เขาใช้มือของเขาลูบคลึงเนินอกยองแจไปเบาๆเพื่อคลายความกังวลให้ยองแจ ปลายลิ้นเปียกชุ่มชื้นของแจบอมตวัดไปที่ยอดอกของยองแจช้าๆ ยองแจระตุกเล็กน้อยเมื่อได้รับสัมผัสนั้น ร่างของยองแจยังคงมีอาการสั่นเทาจากความกลัวปะปนเข้ามาด้วย เขาไม่รู้จริงๆว่าจะต้องตอบรับสัมผัสนี้ของแจบอมอย่างไร
แจบอมใช้มือหนาแกร่งของเขาลูบคลึงจากหน้าอกลงมาจนถึงเอวคอดได้รูปของยองแจและไล้มือมาตามส่วนเว้าของสะโพก เขาบีบคลึงมันอย่างเบามือและทะนุถนอมอย่างที่รับปากไว้กับยองแจไว้ตอนแรก
นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้ไปตามร่างกายของยองแจ ผิวละเอียดและนุ่มมือนั้นมันทำให้เขาไม่สามารถละจากสัมผัสนั้นได้
ยองแจอยู่ในท่านอนหงาย แจบอมค่อยๆจับเอวของยองแจเป็นทีให้เขาพลิกตัวตะแคงมาด้านข้าง เมื่อยองแจอยู่ในท่าทางที่แจบอมถนัดมากขึ้นแล้ว เขาก็กอดยองแจจากทางด้านหลังและเริ่มซุกไซร้ที่ต้นคอขาวเนียนอีกครั้ง
แจบอมใช้ลิ้นเรียวยาวที่เปียกชื้นของเขาไล้ลากลงมาตามแผ่นหลังบางของยองแจ มือของเขาก็ยังคงซุกซนบริเวณเนินอกและใช้ปลายนิ้วสะกิดที่ติ่งเนื้อสีชมพูนั้น ตอนนี้ใบหน้าของแจบอมอยู่ช่วงเอวของยองแจแล้ว
เขาผละมือจากเนินอกเปลี่ยนมาลูบคลึงและบีบเคล้นบริเวณสะโพกขาวนวลของยองแจแทน แจบอมใช้ลิ้นวาดไล้ไปตามช่องทางรักด้านหลังของยองแจเพื่อใช้ทั้งความนุ่มนวลอ่อนโยน รวมถึงน้ำลายอุ่นๆของเขาเป็นเครื่องเบิกทางทำให้ช่องทางรักด้านหลังสามารถตอบรับความต้องการของทั้งสองคนได้สะดวกมากยิ่งขึ้น
ปลายนิ้วเรียวยาวของแจบอมค่อยๆแทรกเข้าไปที่ช่องทางนั้นเพื่อให้ยองแจคุ้นชินก่อนที่จะเจอขนาดของบางอย่างที่ใหญ่โตกว่านี้ จากปลายนิ้วเรียวยาว 1 นิ้วเป็น 2 นิ้ว ค่อยๆขยับเคลื่อนไหวช้าๆทางช่องทางด้านหลังของยองแจ อย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนที่สุด
"อะ อาา แจบอม.....ฉะ ..ฉันกลัว" ยองแจครางออกมาเบาๆด้วยความเสียวซ่านและความกลัวที่เจือปนในใจของเขา
"ไม่ต้องกลัวนะ ปล่อยร่างกายสบายๆตามอารมณ์ของเรา"แจบอมพูดออกมาเบาๆจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ
เมื่อแจบอมใช้นิ้วเรียวยาวของเขาเปิดช่องทางรักไปสักพักแล้ว เขารู้ดีว่ายองแจจะพร้อมเมื่อไร เมื่อเกิดน้ำหล่อลื่นบางอย่างออกมาช่วยให้การเดินทางสะดวกขึ้น แจบอมก็ค่อยๆชักนิ้วเรียวยาวของเขาออกและเปลี่ยนเป็นแทรกร่างกายส่วนกลางของเขาเข้าไปแทนช้าๆ
คิ้วเรียวบางของยองแจขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความเจ็บและช่องทางก็คับแคบจนมีอาการจุกบริเวณหน้าท้อง
แจบอมไม่ปล่อยให้ยองแจต้องเจ็บปวดนานนัก เขาใช้ปลายจมูกโด่งของเขาซุกไซร้ไปที่ต้นคอพร้อมกับลากลิ้นไปที่ปลายหูและขบเม้มมันไปด้วยเพื่อคลายความกังวลให้กับยองแจ มือใหญ่หนาแกร่งลูบคลึงสะโพกขาวสลับกับการบีบเคล้นบริเวณเนินอกอย่างเบามือ
แจบอมขยับเขยื้อนร่างกายของเขาช้าๆที่บริเวณด้านหลังของยองแจ จนเมื่อเขารู้สึกว่าช่องทางด้านหลังเริ่มตอบรับเขาดีขึ้น เขาก็เพิ่มจังหวะเร่งเร้าขึ้นมาจนอาการเจ็บของยองแจค่อยๆหายไปแปรเปลี่ยนเป็นความสุขและความเสียวซ่านอย่างประหลาด ยองแจเผลอ ยกสะโพกตอบรับการกระทั้นกระแทกเข้ามาด้านหลังนั้น เขาบอกไม่ถูกว่ามันมีความสุขอย่างไรในตอนนี้ รู้แต่ว่าตอนนี้เขาไม่เกิดความกังวลใจอย่างตอนแรกแล้ว
ถึงแม้จังหวะจะเร่งเร้าขึ้นมากแค่ไหนแต่แจบอมก็ยังทำมันด้วยความอ่อนโยนเพราะเขาไม่ต้องการให้ยองแจเกิดความกลัวและอาการเจ็บกับการกระทำของเขาในครั้งนี้
แจบอมค่อยๆโน้มหน้าก้มลงกระซิบข้างหูของยองแจอย่างแผ่วเบา
"ไม่เจ็บแล้วนะครับคนดี" เสียงนั้นฟังดูเป็นเสียงที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ยองแจเคยได้ยินมา
ยองแจพยักหน้าตอบรับช้าๆเพื่อให้แจบอมรับรู้ถึงแรงสัมผัสของเขาทั้งสอง
แจบอมดึงสะโพกกลมมนของยองแจเข้าหาตัวและกระแทกส่วนกลางของตนเองเข้าไปช้าๆ บางจังหวะก็เปลี่ยนเป็นเร่งเร้าตามอารมณ์ความต้องการของตนเองมากขึ้น มือใหญ่หนาของแจบอมตอนนี้ยังคงลูบไล้ไปตามร่างกายของยองแจเพื่อปลุกอารมณ์ความต้องการของยองแจให้พลุ่งพล่านเช่นกัน ยองแจยังคงยกสะโพกตอบรับแจบอมอย่างลืมตัว ยิ่งยองแจมีอารมณ์ร่วมและตอบรับเขาเท่าไร ความสุขในการบรรเลงเพลงรักของเขาทั้งสองก็ใกล้ถึงฝั่งฝันมากขึ้นเท่านั้น
"ครางชื่อฉันสิยองแจ ปลดปล่อยมันออกมา"
แจบอมยังคำรวมเสียงเบาๆในลำคอด้วยความเสียวซ่านยากจะบรรยาย การแสดงอารมณ์ออกมาในเวลาที่เราไม่มีความสุขมันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายหรือน่าอายอะไรในความคิดของแจบอม
"อืออ แจบอม ฉันชอบ"
ยองแจครวญครางออกมาตามอารมณ์ความต้องการของเขาในตอนนี้ยองแจลืมทั้งความเจ็บและความกลัวทุกอย่างที่เขาเคยเป็น ตอนนี้อารมณ์มันอยู่เหนือเหตุผลทั้งหมดที่พึงมี ยองแจเคยหักห้ามใจไปกับสัมผัสของแจบอมแล้วแต่เขาก็ทำไม่ได้และยอมแพ้มันแต่โดยดี
สิ้นเสียงครางของยองแจก็เกิดการตอดรัดทางด้านหลังถี่ๆทำให้แจบอมทนไม่ไหวและร้องครางเรียกชื่อของยองแจ ออกมาบ้าง ไม่นานนักเขาก็ปลดปล่อยของเหลวบางอย่างเข้าไปในตัวของยองแจ กระแสน้ำอุ่นๆทำให้ยองแจรู้สึกแปลกๆบริเวณช่องทางด้านหลังในตอนนี้เขาทั้งสองถึงฝั่งฝันเรียบร้อยแล้ว
แจบอมถอนกายออกจากยองแจช้าๆพร้อมกับนอนกอดยองแจเพื่อให้ไออุ่นแก่เขาอีกครั้ง ยองแจพลิกร่างเข้าหาแจบอมและซุกหน้าลงไปที่แผ่นอกหนาของแจบอมด้วยความเขินอาย ดวงตากลมของเขาไม่กล้าแม้แต่จะมองใบหน้าของแจบอมด้วยซ้ำ แจบอมใช้ริมฝีปากบางของเขาจูบสัมผัสไปที่หน้าผากของยองแจอย่างแผ่วเบาและกอดเขาไว้กับผืนอกหนา
"พักผ่อนนะครับ คุณผู้จัดการ"
สิ้นเสียงพูดของแจบอม ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งสองก็ผลอยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
จิ้ม กลับไปที่ Dek-d ต่อค่าาาา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น